IBS – DIETA W ZESPOLE JELITA NADWRAŻLIWEGO

IBS – doskwierająca dolegliwość

Zdiagnozowano u Ciebie IBS (ang. irritable bowel syndrome). Co masz robić, aby uporać się z problemem?

Po pierwsze, jeśli jeszcze tego nie zrobiłaś/zrobiłeś, wprowadź urozmaiconą zdrową dietę pozbawioną słodyczy, fast food’ów i alkoholu. Zrezygnuj z palenia tytoniu.

Probiotyki

Koniecznie zastosuj terapię probiotykową. Rekomendowane szczepy bakteryjne, to:

  • w postaci bólowo-wzdęciowej: Bifidobacterium infants B5624, Lactobacillus casei Shirota, Lactobacillus plantarum 299V
  • w postaci bólowej: Lactobacillus rhamnosus GG (tylko u dzieci), preparat złożony VSL#3;
  • w postaci zaparciowej: Bifidobacterium animals DN-173010 (występuje również w jogurtach i napojach mlecznych), Lactobacillus casei Shirota, E.coli Nissle.

Oprócz probiotyków ważna jest w diecie obecność błonnika, który stanowi pożywkę dla dobrych bakterii jelitowych. Błonnik pokarmowy sprzyja dodatkowo perystaltyce, oczyszczaniu jelit i wypróżnianiu. Jeśli błonnik dodawany w suplemencie jest źle tolerowany (wzdęcia, bóle brzucha), można wprowadzić dostępny na rynku farmaceutycznym błonnik rozpuszczalny, ale nieżelujący. Efekty stosowania probiotykoterapii powinny pojawić się po co najmniej miesięcznej kuracji.

Nietolerancje

W postaci biegunkowej lub mieszanej warto wprowadzić co najmniej kilku tygodniową dietę bezglutenową. W przypadku celiakii dieta bezglutenowa musi być stosowana dożywotnio.

Jeśli przedstawione powyżej sposoby radzenia sobie z IBS nie przynoszą ulgi należy wycofać pokarmy bogate w oligo- mono-, dwusacharydy, alkohole polihydroksylowe (FODMAP)

Źródła cukrów:
oligosacharydy: nasiona roślin strączkowych
glukoza: syrop glukozowy, syrop glukozowo-fruktozowy
dwusacharydy: sacharoza – potocznie cukier (buraczany lub trzcinowy)
fruktoza: cukier zawarty w owocach, syrop fruktozowy i syrop glukozowo-fruktozowy
alkohole polihydroksylowe: m.in. inozytol, mannitol, ksylitol, sorbitol.

Uszczelnienie jelita

Rozważ zastosowanie oczyszczającej i uszczelniającej jelito mikstury Słoneckiego (uwaga: możliwa nadwrażliwość na aloes; przeciwwskazania: nadczynność tarczycy, chora wątroba, ostre objawy ze strony woreczka żółciowego). Rekomendowany jest miąższ z aloesu, czyli całkowicie pozbawiony skórki. Miąższ aloesu wspomaga leczenie zespołu jelita nadwrażliwego, choroby Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejącego zapalenia jelit.

Diagnostyka

Można pójść na skróty wykonując przed rozpoczęciem leczenia diagnostykę. Wtedy mamy pełny obraz tego co nam szkodzi. Zakres badań, to ocena funkcjonalności jelita pod względem obecności bakterii tlenowych, beztlenowych, grzybów, stopnia trawienia i wchłaniana składników pokarmowych, odporności błon śluzowych, immunoglobulin A oraz testy w kierunku celiakii, alergii, nietolerancji pokarmowych i nietolerancji cukrów oraz inne testy. Wyniki testów pozwalają na szybkie wprowadzenie celowanej terapii żywieniowej. Niestety koszt badań jest wysoki. Zachęcam jednak do wykonania przynajmniej niektórych, aby przyspieszyć wyleczenie.

Aktywność fizyczna i techniki relaksacyjne

Radzenie sobie z IBS, to nie tylko dieta i suplementacja. Wprowadź umiarkowaną aktywność fizyczną. Na podkreślenie zasługują techniki relaksacyjne i unikanie stresów, które dają wymierne efekty. Na podstawie przeprowadzonych badań ankietowych stwierdzono wysoką skuteczność terapii behawioralnych, hipnozy i medytacji.

Bibliografia
Łoniewski I., Marlicz W. 2017. Dieta i probiotyki w leczeniu zespołu jelita nadwrażliwego, Food Forum 5 (21), 76-79.


Fitoestrogeny – żywieniowe wspomagacze młodości

Fitoestrogeny, to roślinne substancje mające podobne działanie do ludzkich estrogenów.

Fitoestrogeny i menopauza

Fitoestrogeny pomogą w łagodniejszy sposób przejść uciążliwy okres menopauzy. Fitoestrogeny będą wspomagać ochronę przed osteoporozą, miażdżycą, nadciśnieniem i innymi dolegliwościami charakterystycznymi dla tego trudnego czasu dla kobiety.

Objawy menopauzy, to ból głowy, otyłość brzuszna, wiotkość skóry, problemy z pamięcią, bóle w stawach, wypadanie włosów, nietrzymanie moczu, uderzenia gorąca, potliwość, mdłości, osłabienie, brak ochoty na seks, zespół suchego oka, nerwowość, drażliwość, niepokój, stany depresyjne – sporo tego jak na jedną osobę. Trzeba się ratować, niekoniecznie przyjmując od razu syntetyczne hormony. Przede wszystkim zastosuj zdrową urozmaiconą dietę bogatą w fitoestrogeny.

Fitoestrogeny w pokarmach

Zdrowa dieta zawierające różnorodne pokarmy dostarczy nie tylko białek, tłuszczu, węglowodanów (cukrów prostych i złożonych), błonnika, minerałów i witamin, ale również substancji biologicznie czynnych. w które obfitują pokarmy roślinne. Są one bardzo ważną składową naszych posiłków.

Fitoestrogeny

Do substancji biologicznie czynnych zaliczamy fitoestrogeny. Występują one w takich produktach żywnościowych jak: nasiona roślin strączkowych (soja, fasola, soczewica, bób), pieczywo pełnoziarniste (jęczmień, żyto. pszenica), oliwa, oleje z nasion (zwłaszcza lniany), nasiona słonecznika, siemię lniane, orzechy, sezam, czosnek, cebula, wiśnie, gruszki jabłka, truskawki, jeżyny, maliny, jagody, czerwone winogrona, aloes, kawa herbata, piwo chmielowe i czerwone wino.

Fitoestrogeny w suplementacji

Jeśli pojawią się pierwsze objawy menopauzy, to warto dietę uzupełnić odpowiednią suplementacją. aby zapobiec ich nasileniu. Na rynku dostępne są preparaty zawierajace ekstrakt z koniczyny lub siemienia lnianego, mielone nasiona lnu, sproszkowane szyszki chmielu. Niektóre są uzupełniane magnezem, cynkiem, chromem, witaminami B6, C, D3, E i melisą. Dla pewności przed rozpoczęciem suplementacji można poradzić się lekarza. Konsultacja będzie szczególnie zalecana kobietom, które przeszly nowotwór złośliwy piersi lub trzonu macicy lub są nosicielkami genów onkogennych BRCA lub przyjmują środki antykoncepcyjne. Zawsze czytaj o przeciwskazaniach do suplementacji podane w ulotce.

Wielorakie działanie fitoestrogenów

Fitoestrogeny mogą dawać dwojaki efekt – estrogenowy lub antyestorgenowy w organizmie człowieka, co może być wykorzystane w profilaktyce oraz leczeniu chorób hormonozależnych, w tym niektórych nowotworów. Warte zwrócenia uwagi są lignany. Wykazano w badaniach naukowych, że spożywane w dużych ilościach w okresie pomenopauzalnym zmnejszają ryzko nowotworu piersi. Zatem lignany uzupełnianiają niedobór estrogenów lub hamują ich nadmierną aktywność. Fitoestrogeny mogą być również przydatne dla mężczyzn. Świadczą o tym badania, w których dodatek siemienia lnianego (źródło lignanów, błonnika pokarmowego i omega 3 ) do diety pacjentów z rakiem prostaty wywarł hamujący efekt na proliferację komórek nowotworowych. Spożywanie fitoestrogenów może przyhamować również łysienie, ale ich nadmiar będzie sprzyjać zwiększonemu odkładaniu tkanki tłuszczowej w miejscach charakterystycznych dla kobiet. Dlatego należy zachować umiar i obserwować swój organizm.

Dodatkowa wiedza

Po spożyciu, fitoestrogeny pod wpływem mikroflory jelitowej, ulegają przemianom enzymatyczno-metabolicznym w związki o budowie bardzo podobnej do estrogenów. Ich efektywność jest jednak dużo słabsza. Wiążąc się z receptorami estrogenowych neuronów w podwzgórzu wspomagają naszą gospodarkę hormonalną.

UWAGA PANOWIE!

Spożywanie piwa chmielowego w dużych ilościach doprowadzi panów do „wyhodowania mięśnia piwnego”. Zadziałają tu jednocześnie aż 3 czynniki: fitoestrogeny, alkohol i łatwo przyswajalne węglowodany (cukry proste).

Dieta w osteoporozie

Osteoporoza – co to jest i jak często występuje?

Osteoporoza to choroba metaboliczna, która dotyczy kości, powoduje ich osłabienie i sprawia, że mogą one ulec złamaniu dużo łatwiej niż u osoby zdrowej. Osteoporoza występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Menopauza i zmniejszenie stężenia estrogenów są najczęstszymi przyczynami osteoporozy u kobiet. Skutkiem tych zmian jest szybkie zmniejszanie się gęstości mineralnej kości (bone mineral density – BMD) i wzrost ryzyka złamań.

W Polsce osteoporozę stwierdza się u ok. 7% kobiet w wieku 45–54 lat, u ok. 25% kobiet w wieku 65–74 lat i u blisko 50% kobiet w wieku 75–84 lat. Około 25–30% kobiet należy do grupy z szybką (> 3% rocznie) utratą masy kostnej.

Osteoporoza nie daje się zidentyfikować na wczesnym etapie rozwoju. Rozwija się latami, długo nie dając żadnych objawów, często pierwszym objawem jest złamanie. Najwcześniej i najczęściej występują złamania kręgów. Najbardziej niebezpieczne są złamania szyjki kości udowej.

Metody oceny gęstości masy kostnej – badania densytometryczne

Dieta w osteoporozie
Systematyczny ubytek masy kostnej następuje po ukończeniu 30-35 roku życia

Rentgen uwidacznia uszkodzenia dopiero wtedy, gdy rozpuszczeniu ulegnie 33% kości. Na tym etapie odwrócenie procesu jest trudne. Tomografia komputerowa jest dokładniejsza, lecz bardziej kosztowna.

Obecnie najbardziej użyteczną i najpowszechniej stosowaną jest metoda tzw. absorpcjometrii podwójnej energii promieniowania rtg – DEXA. Technika ta daje obraz dobrej jakości, badanie trwa krótko i nie naraża osoby badanej na zbędne promieniowanie. Tą metodą bada się kręgi, kość udową i cały szkielet człowieka. Natomiast metodę ultradźwiękową (USG) wykorzystuje się do badania mniejszych fragmentów kości: piętowej, piszczelowej, paliczków rąk. Pozwala ona na wgląd w jakość kości, ale nie jest przydatna w oszacowaniu masy kostnej.

Badanie densytometryczne pozwala wcześnie (z wyprzedzeniem od 5-20 lat) stwierdzić zwiększone ryzyko złamania kręgów i kości udowej. Umożliwia to podjęcie intensywnej profilaktyki, wzmocnienie kości i spowolnienie procesu osteoporozy.

Osłabienie kości może rozwijać się podstępnie w ciągu wielu lat, a nawet dziesięcioleci. Nieprawidłowe nawyki żywieniowe mogą zaburzać mineralizację układu kostnego w okresie wzrastania i rzutować na przyszłą szczytową masę kostną w wieku ok. 30 lat. Zdaniem naukowców im mniej kości zbudowaliśmy w młodości, tym niższa szczytowa masa kostna i tym łatwiej o rozwój osteopenii i osteoporozy i większe ryzyko złamania w przyszłości. Osteopenia może wystąpić już u dzieci. Jeśli współistnieje z bólami mięśniowo-szkieletowymi niejasnego pochodzenia, jest wskazaniem do szczególnej obserwacji i kontroli zdrowia dzieci.

Czynniki ryzyka osteoporozy, których nie da się wyeliminować

  • uwarunkowania genetyczne
  • uwarunkowania geograficzne (częściej występuje w Europie i na Dalekim Wschodzie)
  • jasna cera
  • drobna budowa kostno-szkieletowa
  • osoby szczupłe, mające mało tkanki tłuszczowej
  • starzenie się, wiek powyżej 40 lat
  • usunięcie jajników u kobiet
  • wczesne ustanie miesiączkowania
  • alergia na mleko i jego przetwory (brak ich w jadłospisie)
  • szczególnie narażone kobiety, które nie rodziły

Czynniki ryzyka osteoporozy zależne od diety i stylu życia:

  • siedzący tryb życia, mało ruchu
  • palenie papierosów
  • spożywanie kawy
  • nadużywanie alkoholu (m.in. upośledza metabolizm wit. D)
  • niedostateczna ekspozycja na światło słoneczne
  • niektóre leki z grupy steroidów, hormonów, leki przeciwdrgawkowe i przeciwzakrzepowe wpływają niekorzystnie na cykl odbudowy kości.
  • nieprawidłowe odżywianie się:
  • małe spożycie mleka i jego przetworów
  • nadmierne spożycie białka
  • dieta z dużym ograniczeniem tłuszczu
  • zbyt duże stężenie wit. A we krwi
  • niedobór wit. C
  • niedobór witaminy K
  • niedobór wit. D (nietolerancja laktozy – cukru mlecznego- powoduje zmniejszenie wchłaniania wit. D z przewodu pokarmowego)

Nieprawidłowe nawyki żywieniowe doprowadzają do niedoborów lub nadmiaru składników pokarmowych w diecie. Badania naukowe wykazały jednoznacznie, że w diecie Polaków zawartość wapnia i witaminy D – składników uznanych za znaczące w mineralizacji kości – jest niewystarczająca we wszystkich grupach wiekowych. Jednocześnie stwierdzono zbyt dużą zawartość fosforu pochodzącą z dodatków do żywności. Przy nadmiarze fosforu w diecie, wapń jest przewlekle pozyskiwany z kości, co zwiększa ryzyko ich demineralizacji.

Klasyfikacja osteoporozy

Osteoporozę klasyfikuje się najczęściej jako pierwotną i wtórną.

Osteoporoza pierwotna jest charakterystyczna dla kobiet po menopauzie oraz mężczyzn w starszym wieku i stanowi większość przypadków tej choroby.

Uogólniona osteoporoza wtórna towarzyszy wielu schorzeniom endokrynologicznym, układowym (np. nadciśnienie tętnicze, toczeń rumieniowaty, zespół metaboliczny, cukrzyca), niewydolności nerek oraz glikokortykoterapii.


Dieta w osteoporozie – zalecenia

Kobietom po 50. r.ż. oraz chorym po złamaniach osteoporotycznych zaleca się odpowiednią podaż białka w diecie (1,2 g/kg m.c.), potasu (> 3500 mg/d) i magnezu (> 300 mg/d) w celu optymalizacji masy kostnej i skrócenia okresu rehabilitacji po złamaniach. Spożycie zalecanych ilości białka przy wystarczającej podaży wapnia (> 400 mg/d) zmniejsza utratę masy kostnej oraz ryzyko złamań  bliższego końca kości udowej o 65% i skraca czas rehabilitacji po złamaniu osteoporotycznym o 25%.

Dieta w osteoporozie oraz w profilaktyce tej choroby powinna obfitować nie tylko w potas, magnez i wapń, ale również w inne ważne pierwiastki potrzebne do budowy kości. Należą do nich: cynk, mangan, miedź, bor, krzem.

Obok dość powszechnie stosowanej w profilaktyce osteoporozy wit. D3 i K2, ważna jest także witamina C. Witamina C mineralizuje kości i stymuluje wzrost komórek tworzących kości. Jest niezbędna do produkcji kolagenu budującego chrząstki stawów.

Niedobór wymienionych wyżej minerałów i witamin prowadzi nie tylko do osteoporozy, ale także do innych schorzeń. Dlatego można stwierdzić choroby współistniejące, chociażby związane z układem nerwowym lub z tarczycą.

Minerały w osteoporozie

Magnez  nasiona dyni, mak, kakao, sezam, ziarna słonecznika, siemię lniane, orzechy; przetwory zbożowe: zarodki pszenne, kiełki pszenicy, kasza gryczana; owies, płatki owsiane, ryż brązowy, kasza jaglana, komosa ryżowa, chleb z mąki pełnoziarnistej; makaron razowy; warzywa: nasiona r. strączkowych (soja, groch, ciecierzyca, soczewica), szpinak, rukola, kiełki rzodkiewki, ogórek kiszony, boćwina; owoce: banany, figi, daktyle, morele suszone; twarda woda (bogata w wapń i magnez), woda mineralna magnezowo-wapniowa; mięso drobiowe i sery żółte; sól kłodawska i morska.

Leki moczopędne oraz kawa naturalna pita w nadmiarze zwiększa zapotrzebowanie na ten makroelement. Do przyswojenia magnezu niezbędna jest odpowiednia ilość witaminy B6.

Wapń mleko i jego przetwory, sardynki i szprotki zjadane z ośćmi, jajka, nasiona roślin strączkowych (fasola, groch, bób, soczewica, soja).

Potas – kakao, suszone owoce, banany, orzechy, nasiona roślin strączkowych, awokado, pomidory, ziemniaki, rzepa, sól kłodawska.

Witaminy w osteoporozie

Witamina B6 – zarodki pszenne, mąka ziemniaczana, kasza jaglana, kasza gryczana, ryż brązowy, mąka pszenna pełnoziarnista, warzywa strączkowe, zwłaszcza soja, banan, morele suszone, orzechy włoskie, laskowe, sezam,  nasiona słonecznika.

Witamina C – porzeczka czarna, truskawki, poziomki, kiwi, cytryna, pomarańcza, porzeczki czerwone, grejpfrut, melon Kantalupa, morele suszone, maliny, zielona pietruszka, papryka, jarmuż, brukselka, brokuły, kalafior, szpinak, groszek zielony.

Witamina D w kolejności od najwyższej zawartości: tran oraz tłuste ryby (np. pikling wędzony, węgorz, śledź, makrela), żółtko jaj, kurki, borowiki, wątroba cielęca, wątroba wieprzowa, masło, ser żółty, pełnotłuste mleko.

Zaopatrzenie organizmu ludzkiego w witaminę D zależy głównie od ekspozycji na światło słoneczne (UVB 290-315 nm). W Polsce jest ona efektywna jedynie od kwietnia do września, w pełnym słońcu w godzinach 10.00—15.00. Na skórną syntezę witaminy D wpływają: pora roku, szerokość geograficzna, pora dnia, kolor skóry, wiek, użycie filtrów przeciwsłonecznych. Krem z filtrem SPF15 blokuje syntezę skórną wit. D w 99%, SPF 15 w 92%. W praktyce ze względu na warunki klimatyczne (częste zachmurzenia), warunki środowiskowe (zanieczyszczenie powietrza), zalecenia niewystawiania na pełne słońce dzieci w tych godzinach oraz stosowanie filtrów przeciwsłonecznych – powinno się zapewnić doustną podaż witaminy D przez cały rok.

Istnieją dowody naukowe, że stosowanie witaminy D w dawce 800 IU/d u osób starszych zmniejsza ryzyko złamań pozakręgowych, w tym bliższej nasady kości udowej, jednak nie zaleca się jej rutynowej suplementacji.

Witamina K2 – wątroba zwierząt, produkty fermentowane, w których jej obecność jest wynikiem syntezy bakteryjnej (niektóre gatunki serów, jogurty, zsiadłe mleko, kiszona kapusta.  W niewielkich ilościach wit. K2 występuje w mięsie (1-30 mcg/100g) i jajach (10-25 mcg/100 g).

Bardzo bogatym źródłem wit. K2 jest japońska potrawa natto powstająca z przefermentowanej soi. Zawiera dużą dawkę MK-7 (ok. 1000 mcg/100g), ale również MK-8 i MK-4-6 oraz witaminę K1.

Witamina K1 występuje nie tylko w natto, ale również w innych produktach roślinnych, w większych ilościach w zielonych warzywach, takich jak kapusta, boćwina, szpinak, brokuły, brukselka oraz w niektórych olejach: sojowym i rzepakowym. Owoce i ziarna są ubogim źródłem K1, a mięso i nabiał zawierają średnie ilości tej witaminy.

Suplementacja w osteoporozie

Oprócz poprawnie zbilansowanej diety w przypadku wystąpienia objawów  zwyrodnień (bóle w stawach, kościach) lub stwierdzonej osteoporozy, należy włączyć suplementację uwzględniająca minerały i witaminy konieczne do odbudowy tkanki chrzęstno-kostnej, o których wspomniano w tym artykule oraz przy kłopotach ze stawami glukozaminę i chondroitynę.

Jedną z metod diagnostyki niedoborów minerałów w organizmie będzie analiza pierwiastkowa włosów, którą opracowuje gabinet dietetyczny SanusDiet we współpracy z Instytutem Agrofizyki PAN w Lublinie. Więcej informacji na ten temat można znaleźć tu

Leksykon

Szczytowa masa kostna – masa kostna, którą osiągamy około 30-35 roku życia, a więc około 10-15 lat po zakończeniu wzrastania.

Osteopenia – stan, w którym mineralna gęstość kości jest niższa niż normalnie. Przez wielu lekarzy jest uznawana za początek osteoporozy. Jednak nie u każdej osoby z osteopenią rozwinie się osteoporoza.

MBD (bone mineral density) – gęstość mineralna kości

Bibliografia:

Górska A., Konstantynowicz J., Chlabicz S., Urban M., Zielińska A., Górski S., Kaczmarski M. Masa kostna u dzieci i młodzieży z idiopatycznymi bólami mięśniowo-szkieletowymi. Pol. Merk. Lek. 2006, XXI, 126, 544.

Sobczuk A., Sobczuk K., Pertyński T. Nowe aspekty leczenia osteoporozy pomenopauzalnej. Przegląd Menopauzalny 2011. 6, 480–486.

Walicka M., Jasik A., Paczyńska M., Wąsowski M., Tałałaj M., Marcinowska-Suchowierska E. Niedobór witaminy D – problem społeczny. Post. Nauk Med. 2007. 1, 14-22.

Wieczorek Z. 2006. Żywienie w osteoporozie. Wydawnictwo Lekarskie PZWL Warszawa, ss 248.

pediatria.mp.pl/lista/show.html?id=60855

http://www.medonet.pl/zdrowie/zdrowie-dla-kazdego,badania–ratujace–zycie—badaj-kosci-i-nie-lam-sie,artykul,1647021.html

Cukier trzcinowy czy buraczany

Wartość odżywcza cukru – porównanie

Cukier trzcinowy uchodzi w Polsce za zdrowszy niż buraczany. Tymczasem chemicznie jest to ten sam produkt – sacharoza. Różnica między jednym a drugim wynika jedynie ze źródła pozyskiwania. W procesie produkcyjnym w obu przypadkach można uzyskać 3 rodzaje cukru: biały, nierafinowany i brązowy. Cukier trzcinowy czy buraczany

Cukier biały jest pozbawiony melasy, to czysta sacharoza.

Cukier nierafinowany zawiera melasę, która jest źródłem śladowych ilości składników mineralnych (m.in. żelazo, wapń, magnez, potas). Biorąc pod uwagę ograniczone możliwości spożycia cukru, takie ilości minerałów nie mają znaczenia przy bilansowaniu posiłków.

Cukier brązowy, to cukier biały, do którego powtórnie dodano melasę.

Cukier trzcinowy czy buraczany – co wybrać?

Cukier buraczany biały jest bardziej kaloryczny niż brązowy i nierafinowany naturalny trzcinowy. W 100 g produktu znajduje się odpowiednio 405 kcal, 400 kcal, 370 kcal. Jednak słodząc korzystamy z miary objętościowej jaką jest łyżeczka.  Na łyżeczce zmieścimy gramowo więcej drobnego cukru brązowego (6 g) i nierafinowanego cukru trzcinowego (6 g), niż białego kryształu (5 g). Stąd ilość spożytych kalorii będzie na podobnym poziomie, odpowiednio 24 kcal, 22 kcal i najmniej w białym 20 kcal. Jednak łyżeczka białego drobnego cukru rafinowanego (6 g) będzie zawierała już 24,3 kalorii.

Pod względem kalorycznym wszystkie rodzaju cukru są zbliżone. Pozostaje kwestia smaku i upodobań. Tam, gdzie to możliwe słodki deser powinniśmy przygotowywać jednak z owoców bez dodatku cukru, które oprócz słodkiej fruktozy dostarczają nam witamin, minerałów, antyoksydantów oraz błonnika, tak ważnego dla uzyskania poczucia sytości, zrównoważonego poziomu glukozy we krwi, oczyszczania organizmu z toksyn i prawidłowej pracy jelit.

Bibliografia
badania.net/cukier-brazowe-nieporozumienie/
www.ilewazy.pl
www.tabele-kalorii.pl

Dieta bezglutenowa – potrzeba czy moda?

Kiedy wprowadzić dietę bezglutenową?

Zanim zdecydujemy się na dietę bezglutenową, warto wcześniej wykonać diagnostykę w kierunku rozpoznania nadwrażliwości, a następnie wdrożyć odpowiednie postępowanie

Dieta bez glutenu zdobywa coraz więcej zwolenników, mimo, że często nie ma wskazań do jej zastosowania. Dieta bezglutenowa należy do diet eliminacyjnych, dlatego brak wiedzy na temat właściwego ilościowego i jakościowego zastosowaniu zamienników pokarmowych, może zubożyć jadłospis w witaminy z grupy B, wapń, żelazo, cynk, magnez i błonnik.

Są jednak sytuacje, że dieta bezglutenowa jest niezbędna dla zdrowia. Będziemy ją musieli stosować w przypadku nadwrażliwości na gluten. Ważne jest wtedy, aby dieta była prawidłowo zbilansowana pod względem zawartości składników pokarmowych.

Formy nadwrażliwości na zboża glutenowe

  • celiakia (choroba autoimmunologiczna)
  • alergia na gluten
  • nieceliakalna, niealergiczna nadwrażliwość na gluten lub pszenicę

CELIAKIA

Mimo znacznego postępu naukowego dotyczącego celiakii, do chwili obecnej jedyną formą leczenia jest ścisła dieta bezglutenowa stosowana przez całe życie.

Celiakia (choroba trzewna) jest definiowana jako trwała nietolerancja glutenu, tj. białka znajdującego się w popularnych zbożach takich, jak pszenica, żyto, jęczmień i owies, występująca u osób genetycznie predysponowanych, u których spożycie glutenu prowadzi do uszkodzenia błony śluzowej jelita cienkiego. W konsekwencji gluten przyczynia się do upośledzenie wchłaniania, a następnie do niedożywienia organizmu oraz wystąpienia wielu powikłań ogólnoustrojowych (np. niedokrwistość, krzywica, osteoporoza i in.). Prawdopodobieństwo występowania celiakii w populacji europejskiej wynosi 1/300 osób (na podstawie badań przesiewowych).

Badania przesiewowe wykazują, że choroba trzewna u dorosłych najczęściej przebiega bezobjawowo. Wczesne rozpoznanie celiakii i włączenie leczenia dietetycznego może zapobiec groźnym jej powikłaniom oraz poprawić jakość życia.

Objawy kliniczne u chorych na celiakię są zróżnicowane:

  • ze strony przewodu pokarmowego (tj. przewlekła biegunka, bóle brzucha, niedożywienie, nawracające afty jamy ustnej, wymioty, objawy zespołu jelita drażliwego, stłuszczeniowe zapalenie wątroby)
  • ze strony skóry
  • układu krwiotwórczego
  • układu moczowo-płciowego
  • ośrodkowego układu nerwowego
  • inne objawy: osłabienie mięśniowe, tężyczka, niski wzrost, hipoplazja szkliwa, łuszczyca, twardzina, egzema, łysienie plackowate, trądzik

Stwierdzono częste współwystępowanie z celiakią innych chorób: cukrzyca t. 1, zespół Williams’a, zespół Down’a, zespół Turner’a, selektywny niedobór IgA, nadczynność tarczycy, bielactwo, reumatoidalne zapalenie stawów, pierwotna marskość żółciowa wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, autyzm. Wykazano także częste występowanie zaburzeń zachowania przypominających ADHD u chorych na celiakię, które ustępują po kilku miesiącach leczenia dietą bezglutenową.

Celiakia występująca u krewnych zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia tej choroby u nas.

Wprowadzenie niewielkich ilości glutenu do diety, w czasie karmienia piersią – między 4-6 miesiącem życia, zmniejsza ryzyko występowania celiakii po 2 roku życia.

U ludzi dorosłych szczyt zapadalności na celiakię przypada na piątą dekadę życia i zwykle diagnozowana jest po ponad 10 latach od wystąpienia pierwszych objawów.

ALERGIA NA GLUTEN

Przyczyną alergii jest reakcja nadwrażliwości i wytwarzanie swoistych przeciwciał w klasie IgE przeciw takim zbożom, jak pszenica lub jęczmień. Przeciwciała mogą powodować objawy podobne do obserwowanych w celiakii, ale objawy te występują tylko przez krótki czas po spożyciu pokarmu, na który pacjent jest uczulony. Reakcja może być łagodna lub ciężka, ale jest ograniczona i nie prowadzi do uszkodzenia błony śluzowej jelita w taki sposób, jaki ma miejsce w celiakii. Osoby, które podejrzewają, że są uczulone na pszenicę lub inne zboża, powinny porozmawiać z lekarzem. Może on zlecić badania specyficznych IgE.

W przypadku alergii, dieta bezglutenowa wprowadzana jest czasowo, zgodnie z zaleceniem lekarza.

NIECELIAKALNA, NIEALERGICZNA NADWRAŻLIWOŚĆ NA GLUTEN (ZBOŻA GLUTENOWE)

Szacuje się, że nieceliakalna, niealergiczna nadwrażliwość na gluten (pszenicę) dotyka od 0,5 do 6% populacji. Objawy pojawiają się w nie długim czasie po spożyciu produktów zawierających zboża glutenowe, głównie pszenicę:

  • dolegliwości z przewodu pokarmowego: ból, regurgitacja, zgaga, wzdęcia, rozpieranie, biegunka lub zaparcia
  • ból głowy
  • zmęczenie
  • drętwienie, ból, skurcze kończyn
  • depresja, zaburzenia snu
  • zmiany skórne
  • niedokrwistość
  • zaburzenia miesiączkowania
  • zmiany masy ciała

Dieta bezglutenowa może być potencjalnie skuteczną terapią przy takich chorobach jak autyzm i ADHD, mimo, że nie zdiagnozowano u tych osób celiakii lub alergii na gluten. Nadal jednak nie ma obiektywnych, randomizowanych badań klinicznych, wskazujących, że dieta eliminacyjna ma realny wpływ na pacjentów z autyzmem. Raporty dotyczące skuteczności leczenia żywieniowego pochodzą głównie od terapeutów i rodziców / opiekunów dzieci z autyzmem.

DIETA BEZGLUTENOWA

W przypadku nadwrażliwości na gluten, najbezpieczniejszą do stosowania żywnością są produkty bezglutenowe, zaliczane do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, oznakowane napisem „bezglutenowy”.

W diecie bezglutenowej znajdują również zastosowanie produkty ze zbóż naturalnie bezglutenowych (m.in. kukurydzy, ryżu, gryki, prosa) oraz wiele produktów ogólnego spożycia nie zawierających glutenu.

Spożywanie powyższych produktów, obarczone jest jednak ryzykiem zanieczyszczenia glutenem. Badania kontrolne (2010) wykazały obecność glutenu w niektórych środkach specjalnego przeznaczenia: mąka gryczana 45,63 mg, sucharki bezglutenowe  33,59 mg, chleb ryżowy (koncentrat) 40,09 mg, chleb bochenkowy bezglutenowy 44,16 mg/kg, w produktach ogólnego spożycia wytworzonych z surowców naturalnie bezglutenowych: kaszka kukurydziana 20,05 mg, chrupki kukurydziane 44,99 mg, kasza jaglana 68,89 mg, prażynki ziemniaczane solone 52,59 mg, kotlety sojowe 17,18 mg/kg oraz w produktach mięsnych: parówki z indyka 68,46 mg, parówki wieprzowe 9,92 mg/kg.

Wrażliwość na gluten u osób z celiakią jest różna, jednak dla większości bezpieczne są ilości poniżej 10 mg glutenu dziennie (ok. 500g żywności bezglutenowej), choć są osoby tolerujące 50-200 mg glutenu dziennie.

Często wraz z nietolerancją glutenu współistnieje nietolerancja laktozy. Osoby z nietolerancją laktozy powinny wybierać bezglutenowe, nisko- lub bezlaktozowe produkty mleczne i / lub nie mleczne źródła wapnia takie jak: produkty sojowe, zielone warzywa, warzywa strączkowe oraz produkty wzbogacane w wapń np. napoje.

Analiza sposobu żywienia osób pozostających na diecie bezglutenowej, zwłaszcza u młodzieży, wskazuje na stosunkowo wysokie spożycie tłuszczu, cukrów prostych przy stosunkowo niskim spożyciu węglowodanów i błonnika pokarmowego, wapnia, żelaza, miedzi, cynku, selenu i witamin z grupy B..

Aby uniknąć niedoborów żywieniowych, należy zwracać szczególną uwagę na urozmaicenie dziennej racji pokarmowej diety bezglutenowej i odpowiedni udział w nim warzyw, szczególnie zielonych i warzyw strączkowych, owoców oraz naturalnie bezglutenowych produktów zbożowych, najlepiej jak najmniej przetworzonych.

W skład jadłospisów diety bezglutenowej powinny wchodzić:

  • ryż brązowy, dziki ryż, ziarna i owoce roślin bezglutenowych np. psyllium, tapioka, amarantus, quinoa (komosa ryżowa), teff,
  • ziarna sezamu, lnu, pestki słonecznika, dyni, orzechy, migdały
  • pieczywo, czy mąki pełnoziarniste np. ryżowe, kukurydziane, gryczane
  • pieczywo i potrawy z dodatkiem nasion, ziaren, płatków, otrąb czy kasz bezglutenowych np. z gryki, prosa, kukurydzy, ryżu, amarantusa.

Wiele produktów ze zbóż bezglutenowych (kukurydza, ryż, sorgo, proso, maniok i quinoa) ma mniejszą zawartość witamin z grupy B i składników mineralnych w porównaniu z konwencjonalnymi zbożami, dlatego ważne jest, by jadłospis uwzględniał te gatunki zbóż, które cechują się największą ilością witamin i minerałów. Szczególnie wartościowe są takie produkty, jak: amarantus, kasza jaglana i gryczana.

Z napojów szczególnie zaleca się wodę mineralną, kompoty, nektary, soki owocowe i jarzynowe, herbatę, napary ziołowe i owocowe, kawę naturalną. Niedozwolone są takie produkty, jak: kawa zbożowa, kawa rozpuszczalna lub surogaty kawy zawierające jęczmień lub słód jęczmienny, kakao i inne napoje owsiane. Szczególną ostrożność należy zachować przy wyborze napojów alkoholowych, które są produkowane na bazie zbóż.

DIAGNOSTYKA

Badania serologiczne

W celu wykrycia obecności autoprzeciwciał związanych z celiakią/chorobą trzewną wykonuje się badania serologiczne (przeciwciała przeciw transglutaminazie tkankowej, przeciwciała anty-deaminowanemu peptydowi gliadyny).

Zwykle testy te zleca się u pacjentów z objawami sugerującymi celiakię, ale można je też zlecić, aby wykluczyć celiakię jako przyczynę niedokrwistości lub bólów brzucha.

Biopsja jelita cienkiego

W celu potwierdzenia rozpoznania celiakii może być zlecone wykonanie biopsji jelita cienkiego dla oceny stopnia uszkodzenia kosmków jelitowych. Jednakże ze względu na fakt, iż jest to badanie inwazyjne i kosztowne, u osób z dużym prawdopodobieństwem obecności choroby trzewnej zleca się jedynie oznaczanie przeciwciał.

U pacjenta, który na kilka dni lub tygodni przed wizytą u lekarza wyeliminował z diety gluten, celiakia może być niewykrywalna. W takim przypadku lekarz może zalecić tzw. prowokację glutenem (powrót do diety zawierającej gluten na kilka tygodni lub miesięcy), aby sprawdzić, czy objawy choroby powrócą i potwierdzić atrofię kosmków (zniszczenie kosmków jelitowych) w preparacie z biopsji jelita.

Badania genetyczne

Badanie genetyczne w diagnostyce nadwrażliwości nie jest miarodajne, ponieważ tylko połowa chorych posiada haplotyp HLA DQ2/DQ8, charakterystyczny dla celiakii, dlatego nadwrażliwość na gluten nie ma podłoża genetycznego. Wypływa z tego wniosek, że ujemny wynik testów genetycznych w kierunku celiakii nie musi oznaczać, że pacjentowi nie szkodzi gluten.

INNE NIETOLERANCJE I SCHORZENIA TOWARZYSZĄCE

Ponieważ chorzy na celiakię mogą też mieć nietolerancję laktozy, testom w kierunku nietolerancji glutenu w celiakii mogą towarzyszyć badania w kierunku innych nietolerancji lub diagnostyka w kierunku alergii.

Badania można też zlecić w diagnostyce niedokrwistości, osteoporozy, niepłodności, albo napadów padaczkowych (niektóre mają związek z celiakią). U dzieci badania mogą być wskazane w przypadku zaburzeń żołądkowo-jelitowych, opóźnienia bądź zaburzeń rozwoju i wzrostu lub niskiego wzrostu (karłowatości).

PODSUMOWANIE

Zanim zdecydujemy się na dietę bezglutenową, warto wcześniej wykonać diagnostykę w kierunku rozpoznania nadwrażliwości, a następnie wdrożyć odpowiednie postępowanie. W przypadku stwierdzonej celiakii, dieta bezglutenowa powinna być stosowana do końca życia, przy czym nie wystarczy wyeliminować produkty pszenne, jęczmienne, żytnie i owsiane. Należy również wykluczyć z diety „ukryty” gluten, który może znaleźć się w produktach pozornie bezglutenowych. Z kolei alergia na gluten lub trzeci omówiony wyżej rodzaj nadwrażliwości, nie musi wiązać się z dożywotnim stosowaniem specjalnej diety. Nadwrażliwość na gluten może współistnieć z chorobami autoimmunologicznymi utrudniając ich leczenie.

Zarówno przy tradycyjnej diecie, jak i bezglutenowej ważny jest odpowiedni dobór pokarmów, który zapewni właściwe zbilansowanie składników pokarmowych.

Piśmiennictwo

Badania laboratoryjne w celiakii. http://www.labtestsonline.pl/tests/CeliacDiseaseTests.html?tab=3

Grzymisławski M., Stankowiak-Kulpa H., Włochal M. Celiakia . Standardy diagnostyczne i terapeutyczne 2010 roku. Coeliac disease . diagnostic and therapeutic standards 2010. Wybrane Problemy Kliniczne.

Hozyasz K. K., Gryglicka H., Żółkowska J. Dieta bezglutenowa a leczenie zaburzeń ze spektrum autyzmu – skrótowy przegląd piśmiennictwa. Gluten-free diet in the treatment of autism spectrum disorders – a short overview. Przegląd Gastroenterologiczny 2010; 5 (4): 195–201

Lange E., Rachtan-Janicka J. Dieta bezglutenowa – potrzeba czy moda? Prelekcja Wszechnicy Żywieniowej w dn. 19 listopada 2014 r. SGGW. Warszawa.

Polskie Stowarzyszenie Osób z Celiakią i na Diecie Bezglutenowej. http://www.celiakia.pl/

Ratkovska B., Wojtasik A., Kunachowicz H. Łatwość rozpoznania produktów spożywczych do stosowania w diecie bezglutenowej na podstawie informacji na etykietach. Bromat. Chem. Toksykol. – XLI, 2008, 3, str. 253–257.

Szachta P. ,  Frank M., Gałecka M.,  Ignyś I. Zaburzenia przewodu pokarmowego i terapia żywieniowa dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu – aktualny stan wiedzy. Gastrointestinal tract disorders and nutritional therapy in children with autism spectrum disorders. Pediatria Polska. 89, 4, July–August 2014, 269–276.

Wojtasik A., Daniewski W., Kunachowicz H. Ocena wybranych produktów spożywczych w aspekcie możliwości ich stosowania w diecie bezglutenowej Cz. I. Zawartość glutenu (gliadyny) w wybranych produktach spożywczych. Bromat. Chem. Toksykol. – XLIII, 2010, 3, str. 362 – 371.

Wolnicka K., Jaczewska-Schuetz J. Urozmaicona dieta. Produkty zbożowe w diecie dziecka.

Zwolińska-Wcisło M., Galicka-Latała D., Rudnicka-Sosin L., Rozpondek P. Współwystępowanie celiakii z chorobami autoimmunologicznymi. Przegląd Lekarski 2009 / 66 / 7.

Piwo – prozdrowotny napój?

Piwo prozdrowotny napój?

Piwo, to napój wypijany dla przyjemności, tymczasem nie wszyscy wiedzą, że ma ono działanie prozdrowotne pod warunkiem, że spożywane jest z umiarem

piwo prozdrowotny napójDla mężczyzn jest to maks. 0,5 l piwa, dla kobiety 0,25 l dziennie. Istnieje jednak ryzyko, że małe ilości spożywanego piwa z czasem nie wystarczą i niewinne popijanie może przerodzić się w nałóg. Przyjmuje się, że umiarkowane ilości spożywanego alkoholu, to dla mężczyzny dwa drinki dziennie, czyli 20 g czystego alkoholu, dla kobiety 1 drink, czyli 10 g alkoholu, przy czym minimum dwa dni w tygodniu powinny być całkowicie wolne od alkoholu. Za 1 drinka uważa się kieliszek wódki o zawartości 40% etanolu (25 ml), lampkę wina 13-10% (75-100 ml) lub szklankę piwa 5-4% (200-250 ml). Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) przestrzega, że nieprzekraczalna ilość alkoholu dla mężczyzn to 40 g, a dla kobiet 20 g dziennie.

Kaloryczność

Wartość kaloryczna piwa jest podobna do wartości kalorycznej soków (tabela) i zależy przede wszystkim od zawartości ekstraktu i etanolu, przy czym kaloryczność samego ekstraktu jest nieduża, co jest powiązane z małą zawartością i małą kalorycznością węglowodanów oraz białek. Przeważająca część kalorii w piwie pochodzi z alkoholu, gdyż 1 g etanolu to 7 kcal wobec 4 kcal uzyskiwanych z 1 g węglowodanów i 4 kcal z 1 g białka.

Biorąc pod uwagę powyższe wskazania, powinniśmy uwzględniać kaloryczność napojów alkoholowych podczas komponowania diety. Jeżeli spożywaniu alkoholu towarzyszy picie soków, słodkich napojów lub też jedzenie przekąsek typu słone paluszki i orzeszki, następuje dodatkowe zwiększenie podaży kalorii. W efekcie kaloryczność całodziennej diety znacznie przekracza zapotrzebowanie.

W tabeli porównano kaloryczność różnych napojów alkoholowych, przy czym 1 porcja odpowiada 1 drinkowi o zawartości 10 g alkoholu.

Porównanie wartości energetycznej różnych napojów (na podstawie danych Instytutu Żywności i Żywienia)

NapójWartość energetyczna w 100 g produktu (kcal)Wielkość porcji (g) = 1 drinkWartość energetyczna porcji (kcal)Węglowodany przyswajalne w 100 g produktu (g)Błonnik

w 100 g produktu (g)

Piwo pełne 4,5% alk.49220*1083,80,0
Piwo bezalkoholowe 0,5% alk.**28240675,60,0
Wino białe wytrawne 9,5% alk.66105660,60,0
Wino czerwone 9,5% alk.68105680,20,0
Wódka 40% alk.22025550,00,0
Napój pomarańczowy4324010310,40,1
Nektar ananasowy41240989,70,1
Nektar z białych grejpfrutów37240898,60,1
Sok ananasowy4824011511,30,1
Sok grejpfrutowy40240969,10,0
Sok jabłkowy4224010110,00,0
Sok pomarańczowy432401039,80,1
Sok marchwiowy4323099101,3
Sok pomidorowy14230322,21,2
Sok wielowarzywny25240604,51,2

*szklanka 250 ml

**http://www.kulturystyka-online.pl/piwo-bezalkoholowe.shtml

Niekorzystne działanie piwa (alkoholu) wypijanego w nadmiarze:
  • u osób z podwyższonym stężeniem triglicerydów alkohol sprzyja jego dalszemu zwiększeniu
  • odwadnia (ból głowy, wzmożone pragnienie)
  • nasila utratę wapnia z organizmu
  • zmniejsza przyswajalność białka potrzebnego m.in. do odbudowy struktur stawowych
  • podnosi ciśnienie krwi
  • zwiększa ryzyko wystąpienia nowotworów, takich jak nowotwory jelita grubego, piersi czy prostaty
  • powoduje rozpad włókien mięśniowych i mioglobinurię w następstwie nadużycia alkoholu po dużym wysiłku fizycznym. Barwnik mięśni przechodzi do moczu, który staje się ciemno-czerwony.
  •  przy tzw. opilstwie piwnym dochodzi do hiponatremii z normowolemią, czyli do dużego niedoboru sodu bez obrzęków, przesięków w tkankach i bez cech odwodnienia.

Piwa nie powinny pić kobiety w ciąży, kobiety karmiące, dzieci i młodzież, osoby prowadzące pojazdy mechaniczne, osoby chore na cukrzycę, podagrę, wrzody żołądka, marskość wątroby, ostre zapalenie trzustki, osoby chore na celiakię, na diecie bezglutenowej oraz obciążone skazą moczanową ze względu na obecne w nim związki purynowe, które ulegają w organizmie rozkładowi do kwasu moczowego.

Alkohol wchłania się do krwioobiegu w 20% w żołądku, a w pozostałej części w jelicie cienkim. Większość alkoholu rozkładana jest w wątrobie. Alkohol nie może być gromadzony jako substancja zapasowa, gdyż jest toksyczny. Jego metabolizm ma pierwszeństwo przed białkami i węglowodanami.

Korzystne działanie piwa przy umiarkowanym spożyciu:
  • zawiera wiele związków korzystnie oddziaływujących na zdrowie
  • jest napojem izotonicznym, tzn. jego ciśnienie osmotyczne jest podobne do ciśnienia osmotycznego krwi, dzięki czemu jego składniki przedostają się bezpośrednio do krwi.
  • umiarkowane spożywanie piwa, w przeciwieństwie do jego nadużywania lub całkowitej abstynencji, zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia i cukrzycy typu II
  • zalecane w leczeniu schorzeń przewodu moczowego, w stanach przed- i pooperacyjnych pęcherzyka żółciowego, a także w celu zapobiegania tworzenia się kamieni nerkowych
  • zwiększa odporność
  • wpływa na kreatywność

Związki zawarte w piwie wykazują dużą biodostępność w porównaniu do innych napojów. Piwo jest dobrym źródłem przeciwutleniaczy, błonnika, większości witamin z grupy B (w tym kwasu foliowego), magnezu oraz łatwo przyswajanego krzemu. Krzem poprawia mineralizację i gęstość kości, dzięki czemu spełnia ważną rolę w zapobieganiu osteoporozie.

Piwo jest bogate w potas, natomiast ubogie w sód. Wzajemny stosunek tych minerałów pomaga utrzymać właściwe ciśnienie krwi i w konsekwencji zmniejsza ryzyko wystąpienia nadciśnienia i udaru. Z uwagi na taki skład związków mineralnych, piwo ma działanie moczopędne, znacznie większe od wody.

Najbardziej korzystne dla naszego zdrowia są piwa niepasteryzowane i niefiltrowane, których okres ważności jest nie dłuższy niż 3 tygodnie. Piwo pasteryzowane ma niższą zawartość minerałów i dużo niższą witamin.

Polifenole w piwie

Polifenole mają korzystne działanie antyoksydacyjne (przeciwutleniające), czyli spowalniają proces starzenia się organizmu. Największe znaczenie ma tu kwas ferulowy pochodzący ze słodu oraz pochodne katechiny z chmielu. Związki te oprócz funkcji antyoksydacyjnych mają także działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne, przeciwzakrzepowe, przeciwwirusowe i bakteriobójcze. Przyswajalność związków fenolowych z napojów alkoholowych jest wyższa niż na przykład z soków owocowych. Związki te są bowiem trudno rozpuszczalne w wodzie, ale łatwo w alkoholu. Aktywność antyoksydacyjna jednego kieliszka (150 ml) czerwonego wina jest równoważna aktywności antyoksydacyjnej 0,5 litra ciemnego piwa.

Piwo bezalkoholowe

Godne polecenia jest piwo bezalkoholowe, które w dużym stopniu zachowuje swoje właściwości przy jednoczesnym prawie całkowitym wyeliminowaniu etanolu do 0,5%. Podobne ilości występują np. w kefirze, chlebie razowym lub niektórych sokach.

Wybór metody produkcji będzie rzutował na ostateczną zawartość alkoholu. Stosuje się następujące metody:

  • ograniczanie fermentacji
  • usuwanie normalnie otrzymanego alkoholu poprzez próżniową destylację lub odwrotną osmozę lub wrzenie w celu wyparowania alkoholu.
Piwo bezalkoholowe dla sportowców

Piwo bezalkoholowe zdobywa coraz więcej zwolenników, można polecić je również jako bezpieczny płyn izotoniczny dla sportowców. Naukowcy uważają, że zawarte w piwie antyoksydanty wspomagają odbudowę i wzmacnianie mięśni oraz działają przeciwzapalnie. Jednak ze względu na niski poziom sodu i właściwości moczopędne, piwo nie powinno być spożywane zaraz po treningu, aby nie dopuścić do jeszcze większego niedoboru sodu i odwodnienia. Należy zastosować najpierw inne płyny izotoniczne wyrównujące poziom sodu i wody w organizmie oraz spożyć regeneracyjny posiłek.

Bibliografia

Bean A. Żywienie w sporcie. Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2008, pp 317.

Ciechanowski K. 2011. Hipo- i hipernatremia — przyczyny i zasady terapii. Program edukacyjny „Zagadnienia współczesnej nefrologii”. Forum Nefrologiczne, tom 4, nr 4, 362–366.

Kordialik-Bogacka E. 2011. Wartość żywieniowa piwa. Żywność Projektowana. Walczycka M. i in. PTTŻ, 124-134.

Zajączkowski T. i in. 1992. Mioglobinuria. Urologia Polska 45/2.

Grzymisławski M. i Gawęcki J.: Żywienie człowieka zdrowego i chorego Cz. 2. Warszawa PWN , 2011, pp. 470.

http://rozmowy.forumzdrowia.pl/tag/zawartosc-alkoholu-w-drinkach/

http://www.poradnikzdrowie.pl/zywienie/co-jesz/piwo-pite-z-umiarem-wplywa-na-kreatywnosc_39159.html

http://www.poradnikzdrowie.pl/zywienie/co-jesz/piwo-wartosci-odzywcze-i-walory-lecznicze-w-jakie-witaminy-i-mineraly-jest-bogate-piwo_41656.html

http://www.fitnow.pl/pl/3/356/228/Prawda-o-piwie

Tłusty czwartek

Tłusty czwartek obfity w kalorie

Słodki, mięciutki, rozpływający się w ustach, z ulubionym nadzieniem. Taki jest prawdziwy PĄCZEK

Odchudzanie z dietetykiem

Każdy wie, że jest kaloryczny, ale dla przypomnienia podaję jego wartość odżywczą: w 100 g: 414 kcal, 7,6 g białka, 15,5 g tłuszczu 60,6 g węglowodanów przyswajalnych, 1,5 g błonnika

Źródło: „Tabele wartości odżywczej produktów spożywczych i potraw” Kunachowicz H., Nadolna I., Przygoda B., Iwanow K. Wydanie III rozszerzone i uaktualnione, Instytut Żywności i Żywienia, Warszawa 2005
Jeden nieduży pączek waży około 70 g

Oznacza to spożycie 290 kcal. Tyle kalorii ma mniej więcej pożywna pełnowartościowa kolacja na diecie 1400 kcal

W przeliczeniu na energię: białko z pączka dostarcza 7% energii, tłuszcz 34% energii, węglowodany przyswajalne 59% energii

Tłusty czwartekPołączenie cukru i tłuszczu sprzyja odkładaniu tkanki tłuszczowej, zwłaszcza brzusznej. Wygląd brzucha odzwierciedla Twój stan zdrowotny.

Skontaktuj się z SanusDiet już dzisiaj. POMOGĘ poprawić sylwetkę, a nawet całkowicie ją zmienić. Określę prawidłowe proporcje pokarmów w posiłkach dobranych indywidualnie do Twoich potrzeb. Zdrowe nawyki żywieniowe pozostaną i będą służyć po zakończeniu terapii żywieniowej.

Jeśli chcesz osiągnąć sukces w odchudzaniu, skorzystaj z oferty Opieka dietetyczna specjalistyczna. Szczegóły  można znaleźć tutaj

Gwałtowne odchudzanie „dietami cud” jest szkodliwe i kończy się efektem jojo oraz kamicą żółciową. Korzystanie z suplementów na odchudzanie może być również szkodliwe dla zdrowia. Podstawą uzyskania właściwych efektów jest zrównoważona dieta.

Dietetyk Szczecin Tel. 500 120 751 lub dietetyk@sanusdiet.pl

 

Ile jajek można zjeść?

Minęły Święta Wielkanocne, a z nimi ogrom jajek, które spożywaliśmy – można powiedzieć – bezkarnie. Być może przyszła refleksja i niektórzy mieli wyrzuty sumienia, że tych jajek było stanowczo za dużo.

Przez wiele lat docierały do nas informacje, że jajek nie należy jeść częściej niż jedno 2-3 razy w tygodniu ze względu na obecność znacznych ilości cholesterolu. Jego nadmiar w organizmie może oznaczać większe ryzyko miażdżycy. Tymczasem jajo to samo zdrowie.

Zdrowe jajo

Jajo zawiera korzystne proporcje kwasów tłuszczowych nasyconych i nienasyconych, kwasy omega-3, do tego proteiny o wzorcowym składzie aminokwasowym, potrzebne nam witaminy i minerały. Dodatkowym atutem są właściwości przeciwdrobnoustrojowe (proteiny), poprawiające pamięć (lecytyna) i korzystnie działające w profilaktyce i schorzeniach oczu (luteina i zeaksantyna). Jakże mogłoby być inaczej, przecież jajko to nie tylko potencjalne miejsce, ale i stołówka dla rozwijającego się ptasiego płodu. Powinniśmy korzystać z jego wartości odżywczych. Będzie ono ważnym składnikiem diety, szczególnie dla dzieci, młodzieży w okresie ich wzrostu oraz dla osób w podeszłym wieku.

Ile jajek można zjeść i czy zwiększają ryzyko miażdżycy?

Ile jajekIle w końcu można jeść jajek? Jedno dziennie? Czemu nie? Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) dopuszcza jedzenie do 10 jajek tygodniowo. Witaminy z grupy B (B12 i kwas foliowy) zawarte w jaju oraz w innych pokarmach, będą chronić przed miażdżycą. Głównym winowajcą podniesionego poziomu cholesterolu LDL w surowicy krwi są cukry proste, tłuszcze trans i alkohol oraz niedobór witamin z grupy B, a nie cholesterol dostarczany z pożywieniem.

Mimo dużych walorów odżywczych, jajo powinno być jednym z elementów urozmaiconej diety. Tylko wtedy dostarczymy naszemu organizmowi różnorodne składniki pokarmowe w odpowiednich ilościach i proporcjach. Nadmiar jajek w diecie, to nie tylko duże ilości cholesterolu, ale również fosforu, dlatego należy zachować umiar.

Co w jaju znaleźć możesz?

Wartość odżywcza 100 g jajka (bez skorupki): 139 kcal, 12,5 g białka, 9,7 g tłuszczu, 0,6 g węglowodanów, witamina A (39% normy), kwas foliowy B9 (16% normy), witamina B12 (67% normy), fosfor (29% normy), cynk (22% normy), cholesterol (120% normy)

Jajko na zdrowieWartość odżywcza 1 jajka klasy L (55 g, bez skorupki): 76,5 kcal, 6,9 g białka, 5,3 g tłuszczu, 0,3 g węglowodanów, witamina A (21% normy), kwas foliowy B9 (8% normy), witamina B12 (37% normy), fosfor (16% normy), cynk (12,5% normy), cholesterol (66% normy)

Wartość odżywcza 100 g żółtka: 314 kcal, 15,5 g białka, 28,2 g tłuszczu, 0,3 g węglowodanów, witamina A (126% normy), kwas foliowy B9 (38% normy), witamina B12 (195% normy), fosfor (84% normy), cynk (44% normy), cholesterol (354% normy)

Wartość odżywcza 1 żółtka (20 g): 62,8 kcal, 3,1 g białka, 5,6 g tłuszczu, 0,1 g węglowodanów, witamina A (25% normy), kwas foliowy B9 (7,6% normy), witamina B12 (37,5% normy), fosfor (17% normy), cynk (8,7% normy), cholesterol (71% normy)

Jajko – które jest najlepsze?

Najlepsze są jajka od kur z wolnego wybiegu utrzymywanych w warunkach ekologicznych. W sklepie możemy je znaleźć w opakowaniach oznakowanych numerem z pierwszą liczbą „0” określającą chów ekologiczny. Do wyboru są również: „1” (z wolnego wybiegu), „2” (ściółkowy), „3” (klatkowy). Takie oznaczenie widoczne są także na skorupce jajka.

Kto nie je jajek?

Nie dla wszystkich jajka będą bezpiecznym pokarmem. Alergicy muszą się wystrzegać zarówno jajek, jak i produktów zawierających je w swoim składzie. Są to m. in. pieczywo, wyroby cukiernicze, lody, puddingi, sosy, naleśniki, pierogi, makarony i panierki.

Chory z zakwaszenia

Zakwaszenie organizmu, to powód licznych chorób. Sięgasz po farmaceutyki i dalej narzekasz na zdrowie. Często odwiedzasz przychodnie, być może szpitale, albo udajesz że wszystko jest w porządku, do czasu …

Zakwaszenie organizmu

Jeśli źle się czujesz, wypadają Ci włosy, uskarżasz się na ból głowy, masz problemy ze snem, odczuwasz ciągłe dolegliwości zdrowotne, a nawet męczy Cię jakaś choroba, to z dużym prawdopodobieństwem przyczyną jest zakwaszenie organizmu.

Pierwsze co możesz zrobić, aby to sprawdzić, posłuż się papierkiem lakmusowym kupionym w aptece lub zajrzyj do wyników ogólnego badania moczu. Idealne pH dla moczu wynosi 6,5-7,2. Im mniejsza wartość poniżej, tym organizm jest bardziej zakwaszony. Wydalanie nadmiaru kwasów wraz z moczem jest pierwszym z możliwych sposobów oczyszczania się organizmu. Jeśli jest ich za dużo, kwasy zaczynają gromadzić się w tkance łącznej, w następnej kolejności w chrząstkach, stawach, ścięgnach i mięśniach. Stąd mamy bóle reumatyczne i stany zwyrodnieniowe układu kostnego (artroza). Zakwaszenie zbiera jeszcze większe żniwo. Wszelkie choroby autoimmunologiczne są z nim powiązane. Dna moczanowa lub podwyższenie kwasu moczowego we krwi oraz zgaga są pierwszymi alarmującymi symptomami katastrofalnego zakwaszenia organizmu. Zakwaszenie zwiększa podatność na infekcje i stresy emocjonalne.

Kalorie kotlet schabowy

Skąd się to bierze? Ma tu swój udział zanieczyszczenie środowiska i żywności, czyli dostęp i wchłanianie substancji toksycznych. Powodem jest również niewłaściwie skomponowana codzienna dieta, w której obfitują słodycze, konserwy, chemiczne dodatki do żywności, produkty wysokobiałkowe (mięso, ryby, jajka). Zakwaszające działanie ma również alkohol, sery i twarogi oraz produkty zbożowe. Te ostatnie im bardziej przetworzone tym gorzej, gdyż mąki o niskim typie przemiału (np. 550), zawierają dużo mniej korzystnych minerałów. Lekko zakwaszające produkty, to nasiona roślin strączkowych oraz kasza gryczana. Do zasadotwórczych zaliczamy surowe mleko, jogurt, śmietanę i zioła. Oprócz wymienionych kasza jaglana oraz owoce i warzywa . To one powinny być głównym składnikiem naszej diety. Żywność zasadotwórcza neutralizuje wytwarzane kwasy. Jeśli jest jej za mało, organizm czerpie wapń z kości dla utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej we krwi prowadząc w ostateczności do osteoporozy.

Jeśli jesteś zakwaszony zacznij od wprowadzenia diety składającej się w większości z żywności zasadotwórczej i w mniejszym stopniu lekko zakwaszającej i sporadycznie zakwaszającej. Można się też wspomagać preparatami zawierającymi dwuwęglan sodu. Umiarkowana aktywność fizyczna będzie tu bardzo ważnym atutem w oczyszczaniu organizmu z kwasów.

Nowa Piramida Zdrowego Żywienia i Aktywności Fizycznej

Eksperci Instytutu Żywności i Żywienia (IŻŻ)

opublikowali Nową Piramidę Zdrowego Żywienia i Aktywności Fizycznej, która znacząco różni się od swojej poprzedniczki z 2009 r. Zmiany te są wyrazem postępu w naukach medycznych, uwzględniają wyniki najnowszych badań naukowych, a także rekomendacje uznanych światowych ośrodków eksperckich.

Nowa Piramida Zdrowego Żywienia i Aktywności Fizycznej – wprowadzone zmiany

Największą zmianą w nowej piramidzie, względem poprzedniej wersji z 2009 r., jest „awans” warzyw i owoców na najważniejsze, pierwsze miejsce wśród grup produktów spożywczych zalecanych do spożycia.
Wcześniej w podstawie piramidy znajdowały się produkty zbożowe, które teraz zostały przesunięte na drugie miejsce

Dieta śródziemnomorska zmodyfikowanaOstatnie badania wskazują ponad wszelką wątpliwość, że warzywa i owoce powinny być podstawą naszego żywienia. Dostarczają bowiem wielu bezcennych składników (mineralnych, witamin, polifenoli) i w istotny sposób zmniejszają zachorowalność oraz umieralność na choroby układu krążenia, cukrzycę czy nowotwory. Warzywa i owoce spożywajmy więc  jak najczęściej i w jak największej ilości. Powinny stanowić co najmniej połowę, tego co jemy. Pamiętajmy jednak o właściwych proporcjach: 3/4 powinny stanowić warzywa, a 1/4  owoce – mówi prof. Mirosław Jarosz.

Kolejną ważną zmianą jest umieszczenie w piramidzie ziół. Zioła nie tylko służą jako przyprawy roślinne poprawiające smak potraw, ale także dostarczają wielu prozdrowotnych składników. Ich stosowanie jest też dobrym sposobem na ograniczenie spożycia soli, która jest przez lekarzy nazywana „cichym zabójcą”. Sól jest współodpowiedzialna m.in. za sporą część zawałów serca i udarów mózgu.

Nowa Piramida Zdrowego Żywienia i Aktywności FizycznejNowa piramida od swojej poprzedniczki różni się jeszcze wieloma innymi szczegółami, np. uwzględnia orzechy. Zmieniona jest również nazwa, do której na stałe została dodana aktywność fizyczna.

Poza żywieniem, dla naszego zdrowia bardzo ważna jest też codzienna aktywność fizyczna, co najmniej 30-45 minut. Łącznie z dobrze zbilansowaną dietą pozwala ona zapobiec m.in. rozwojowi bardzo niebezpiecznej dla naszego zdrowia nadwagi i otyłości – komentuje prof. Mirosław Jarosz.

Eksperci podkreślają, że spożywanie zalecanych w piramidzie różnorodnych produktów spożywczych, w odpowiednich ilościach i proporcjach oraz codzienna aktywność fizyczna są kluczem do zachowania zdrowia i dobrego samopoczucia. Pamiętać jednak należy, że osoby z rozpoznanymi chorobami (m.in. udar, zawał, osteoporoza, cukrzyca typu 2) wymagają indywidualnych zaleceń żywieniowych.

Źródło: Instytut Żywności i Żywienia PAN w Warszawie  http://www.izz.waw.pl/